Bu hafta kükürt piyasasında üç şey oldu ve hiçbiri birbirine benzemiyordu.
En çok hareket eden Akdeniz ve Hindistan oldu — her ikisi de CFR bazında tek haftada ton başına 50 dolara yakın düştü. Yedi gün için büyük bir rakam bu; sadece not etmek yerine nedenini sormak gerekir. Akdeniz spot piyasası genelde 10.000 tonun altındaki küçük partilerle işliyor; bu büyüklükte bir piyasanın sert dalgalanması için küresel talepte bir değişim gerekmiyor — az sayıda alıcıyı kovalayan birkaç agresif teklif, tüm aralığı aşağı çekmeye yetiyor. Hindistan'a daha yakından bakınca tablo farklı: bu büyüklükteki bir hareket genelde bir ya da iki alıcının piyasadan, daha iyi bir fiyat için pazarlık etmek yerine tamamen çekildiği anlamına gelir; referans da onların yokluğunda kendiliğinden aşağı sabitlenir.
Çin ve Endonezya'da da gevşeme oldu ama bunun ancak beşte biri kadar. Bunun sebebi Uzak Doğu'nun doğası gereği daha sakin olması değil — Çin'in kendi iç referansı var ve bu referans, yerel para birimi bazında bu hafta aslında sertleşti. İç fiyat tabanı tutunca, başka yerlerde hava ne kadar yumuşak olursa olsun ithalat fiyatlarının hızlı düşecek alanı kalmıyor.
Kuzey Amerika ve Benelüks ise neredeyse hiç kıpırdamadı. Bu piyasalar günlük spot alım satımdan çok vadeli sözleşmelerle çalışıyor; başka yerdeki sert bir hafta buraya hemen yansımıyor — yansıyacaksa da daha sonra, belki de hiç yansımadan geçiyor.
Bunların hiçbiri "talep zayıfladı" veya "arz gevşedi" gibi tek bir cümleye sığmıyor. Böyle bir hafta, aslında aynı emtia adını taşıyan üç ayrı hikâyedir. Şu anda kükürt alıyor ya da satıyorsanız önemli olan rakam, kendi koridorunuzdaki rakamdır — birbirine hiç benzemeyen üç piyasayı sessizce ortalayan genel başlık rakamı değil.
