18 Temmuz'dan bu yana İran'a ait olmayan tek bir kükürt gemisi bile Hürmüz Boğazı'ndan çıkmadı. Bugün itibarıyla on iki gün oldu.
Bu aslında bir istatistik değil, bir kilitlenmenin anlık görüntüsü. Resmî bir kapatma kararı olmamasına rağmen savaş riski sigortası bunu anlamsız kıldığı için armatörler gemi göndermiyor. Kimsenin sınamak istemediği bir bekleşme bu. Nisan ayında 600.000 tonun üzerinde kükürt, Basra Körfezi'nde boşaltma yapamayan gemilerde mahsur kalmıştı ve bu tablo hâlâ büyük ölçüde geçerli.
Bu hafta tuhaf bir gelişme de yaşandı: Rusya, Kazak kükürdünün kendi demiryolları üzerinden taşınmasına yönelik yasağını kaldırdı. Kulağa iyi haber gibi geliyor; ne var ki Kazakistan'ın Rusya dışına ihracat yasağı hâlâ yürürlükte, yani sahada aslında hiçbir şey değişmedi. Piyasa kısa bir süre umutlandı, sonra tam başladığı yere geri döndü.
Kanada'da orman yangınları Vancouver'a giden demiryolu hatlarını haftalarca tıkadı ve ancak şimdi hafifliyor; ancak liman stokları darbeyi çoktan aldı. Kızıldeniz'de Husilerin Suudi rafinerilerine yönelik saldırıları yeni bir risk primi ekledi; uydu görüntülerinin iki Aramco tesisinde yangınları gösterdiği iddia ediliyor, ancak henüz hiçbir şey teyit edilmedi.
Fiyatlar tüm bunlara rağmen kıpırdamadı: Orta Doğu fob $850-900/t'de, granül cfr Çin $1.000-1.100/t'de, haftalık bazda değişmedi. Ama bu sakinlik değil. Sadece kimse ilk hamleyi yapmaya istekli değil.
Bence asıl büyük hikâye gübreden kimyasallara kayıyor. Zhejiang'da titanyum dioksit ve kaprolaktam üreticileri hammadde yokluğu nedeniyle üretimi durdurdu. Fas'ın OCP'si yarı kapasiteyle çalışıyor. Hindistan kısa süre önce altı aylık bir ihracat yasağı getirdi. Kükürt çoğunlukla madenden çıkarılmıyor; doğal gaz ve petrol rafinasyonunun bir yan ürünü, bu da arz daraldığında hızlı bir çözüm olmadığı anlamına geliyor.
